Viraal

Ergens hoop je altijd dat je liedje een soort hoogdravend virus wordt, dat ‘de mensen’ besmet worden met een opgewektheid en warmte die ongekend is in hun gewone leventjes.

We zitten er midden. De foute video’s vliegen ons om de oren, het is stil op straat en in de kerken, en Corona is niet langer een lekker biertje dat door China besmet is geraakt. Muzikanten zitten thuis, waaronder ik, opgesloten in hun halfduistere thuisstudiootjes en proberen er het beste van te maken.

Vorige week had ik een dipje. Natuurlijk begrijp ik dat dit allemaal nodig is inclusief het dipje, en deze afsluiting van alles. Om te voorkomen dat ons medisch personeel, onze helden, en de zorg compleet overbelast raakt. En er meer doden vallen. Dat is geen sinecure. Het is van levensbelang en daarvoor mag van mij alles wijken. Je leven is het enige wat je hebt, wat van jou is. Je leven is jouw ziel en jouw lichaam.

Mijn lichaam krijgt momenteel rust. Rust die ik jaren niet heb gehad als muzikant. Heel vreemd om dat mee te maken. Al maanden en jaren denk ik over hoe het zou zijn om tijd te hebben. Tijd voor liedjes, een album, een site, een clip… het eindelijk echt goed kunnen aanpakken. Het ene deel van de mensheid (het kleiner), zou dit al jaren en jaren eerder dan ik hebben opgepakt, op het moment dat ze voelden dat het ijzer heet was om te smeden. Ze voelen zich waard hun passie tot in hun tenen te ervaren en te volgen. De andere helft van de mensen zal dat echter nooit of te nimmer doen en nooit snappen en gewoon gezellig middenmoot consument blijven spelen. Geniet rustig van alles wat je krijgt, maar grijp het zeker niet zelf.

Helaas behoor ik tot een soort van ongedefinieerde midden-groep tussen deze twee in. Mijn omgeving denkt dat ik tot groep 1 hoor. Ze zien mij als de ultieme gepassioneerde muzikant, die helemaal voor de muziek gaat. Iemand die een beetje gek is, zo gezegd. Maar wel mooi om naar te kijken (niet om zelf te zijn). Een soort van bewondering voel ik altijd richting mijn persoontje.

Echter, ik weet dat ik niet tot groep 1 hoor. Ik weet wie ik stiekem ben, en ik ben evengoed in voor een lekker lui wijntje in het weekend van vrijdag tot en met zondagavond bankhangen en geen fl… uitvoeren, werkontwijkend gedrag vertonen en de sprong niet durven wagen.

Diep van binnen hoop ik dat ik de enige ben die weet wie ik echt ben. Dat die passie frustrerend groot staat opgehoopt achter de dam van stuwende luiheid die het tegenhoudt om open te breken, het meer van de wereld in. Ik hoop dat niemand erachter gaat komen wat er echt in mij leeft. Omdat het dood eng is om iets wat NIET perfect is, maar wel helemaal van mij, bloot te gaan geven. Dus blijf ik excuses verzinnen. Bank hangen en klusjes in de keuken verzinnen om maar niets af te maken.

Maar nu.

Nu krijg ik ineens uit onverwachte hoek een zetje. En wat voor 1. Een mega-duw, plons het diepe in. Geen werk meer. Wat zeg je? Geen optredens, geen lessen, geen menselijk contact, niets. En ik ben niet de enige. Zoveel muzikanten en -tessen overkomt dit. De vraag is: wat doen we ermee? Wat doen we eraan? Niets. Maar wat doen we ermee?

Ik zie dit ineens als een kans, MIJN open deur. Nummer 9. Die moet ik wel openen. Het is wel heel spannend. Maar de glimp vang ik al op.

Ik heb een lied geschreven en geheel eigenhandig uitgebracht. Het heet ‘U redt, U voorziet’ en ineens was het er. Om mensen iets te geven en ze te bemoedigen. Ontstaan vanuit de stilte van het niets-doen. Ik kon er niets aan doen, maar ik moest er wat mee, want mijn vriend ving tijdens het productie-proces een flard op en had meteen zoiets van: wat is dat catchy deuntje en die tekst van ‘Geef nooit op’?? Dat mag je niet voor jezelf houden!

Oke, ik kon er niet meer onderuit en heb er direct ook een filmpje aan gehangen. Mijn eigen clip gemaakt. Een virtual choir opgenomen en gemonteerd. Een instructie-video gemaakt. Dan maar hoppa het hele pakket. En plannen gemaakt. Want dit vind ik leuk om te doen.

En nu is het er. En mensen vinden het mooi. Dat is prachtig.

Ja, er is ook kritiek, opmerking, opbouwend, jaloezie. Maar daardoor laat ik me niet stoppen. Wie verder kijkt, regeert. Ik wil zo’n visionair zijn en niet onder de maailijn blijven harken en schoffelen. Mijn angst overwinnen. Wie wil dat nou niet voor hij 92 is en er een nieuwe virus-golf over ons heenspoelt? Leef terwijl het nog kan en ga viraal met je verhaal.

Bij deze: U redt, U voorziet. Voor jullie.

Mijn nieuwe song.
Copyright © 2021 rineke.nu | Audioman by Catch Themes
Scroll UpScroll Up
Follow by Email
YouTube
YouTube
LinkedIn
LinkedIn
Share